Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Η προσπάθεια για την εύρεση του ιδανικού δασκάλου ξεκίνησε µε τον Ιερό Αυγουστίνο ο οποίος το 389 µε το έργο του «De magistro» σκιαγράφησε τη µορφή του Χριστού ως το ύψιστο πρότυπο για κάθε δάσκαλο.

Δεν ήταν µόνο το περιεχόµενο της διδασκαλίας της που θεωρήθηκε ύψιστο µορφωτικό αγαθό αλλά και ο ιδρυτής της χαρακτηρίστηκε ως πρότυπο του ιδανικού δάσκαλου , προς το όποιο έπρεπε να προβλέπουν όλοι οι εκπαιδευτικοί.

Κατά τον τρόπο αυτό τέθηκαν οι πρώτες γενικές αρχές και καθορίστηκε το πλαίσιο διαµόρφωσης του παιδαγωγικού ήθους .

Συνοψίζοντας τα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία σύµφωνα µε τις περισσότερες µελέτες πρέπει να διακρίνουν τον παιδαγωγό, ο ιδανικός δάσκαλος θα πρέπει :

1. Να αγαπά το παιδί και να αφοσιώνεται σε αυτό και στο παιδευτικό του έργο .

2. Να επεκτείνει την παιδευτική του αποστολή και έξω από το σχολείο και να µην περιορίζεται µόνο µέσα στην αίθουσα και στο συγκεκριµένο ωράριο.

3. Να διαθέτει παιδαγωγική ευαισθησία να έχει δηλαδή αναπτυγµένη διαίσθηση που θα τον βοηθά να συλλαµβάνει τα προβλήµατα του παιδιού και να ανταποκρίνεται σε αυτά.

4.Να έχει δηµοκρατική στάση και ανεκτικότητα .

5.Να έχει ανεπτυγµένες διδακτικές ικανότητες .

6.Να διακρίνεται από συναισθηµατική σταθερότητα .

7.Να είναι δίκαιος και αµερόληπτος .

8.Να είναι ευσυνείδητος και να έχει υποµονή και επίµονη .

9.Να είναι ευδιάθετος και να διαθέτει χιούµορ και αισιοδοξία για τη ζωή.

10.Να έχει σωµατική αρτιµέλεια , ψυχική και σωµατική υγεία.

Ο Kerschensteiner στο έργο του «Η έννοια και η µόρφωση του χαρακτήρα» κάνει διάκριση ανάµεσα στους ακόλουθους τύπους εκπαιδευτικών

Α. Οι αγχώδεις εκπαιδευτικοί
Αυτοί οι εκπαιδευτικοί αρνούνται να αφήσουν το µαθητή ελεύθερο να αναπτύξει τη δική του προσωπική δράση και του στερούν τη δυνατότητα πρωτοβουλίας από φόβο µήπως κάνει λάθος αλλά και οι ίδιοι ανησυχώντας µήπως εξερχόµενοι από τη γνωστή παραδοσιακή οδό αστοχήσουν, δεν επιχειρούν παρόµοιες εξόδους και δεν αφήνουν περιθώρια στο εαυτό τους για δηµιουργική προσπάθεια.

Β. Οι αδιάφοροί εκπαιδευτικοί
Πρόκειται για ένα µοντέλο εκπαιδευτικών που απαξιούν να θέσουν οποιοδήποτε στόχο στο παιδί. Το αφήνουν να κινείται ελεύθερο σύµφωνα µε τις επιθυµίες του και ελπίζουν ότι µέσα από τις εµπειρίες που αποκοµίζει και µέσα από τις συγκρίσεις στις οποίες προβαίνει θα οδηγηθεί µόνο του στο δρόµο που αρµόζει στην προσωπικότητα του. Τα παιδιά κατά τον συγγραφέα είναι δυνατόν να ωφεληθούν από τους παιδαγωγούς αυτούς µόνο εφόσον αξιοποιούν την ελευθερία που απορρέει από την απραξία τους.

Γ. ∆ιαµεσολαβητές εκπαιδευτικοί
Βρίσκονται ανάµεσα στους ανήσυχους και τους αδιάφορους εκπαιδευτικούς και γνωρίζουν να εξισορροπούν την ελευθερία µε καθοδηγουµένη δράση. Παρέχουν πρότυπα προς µίµησης στα παιδιά τα οποία τα προτρέπουν σε δραστηριοποίηση και µίµηση τους. Με αυτό τον τρόπο αποκτώνται εµπειρίες τις οποίες το παιδί επεξεργάζεται άλλοτε µόνο του και άλλοτε µε τη βοήθεια του παιδαγωγού. Σπάνια χρησιµοποιούν ποινές αλλά και σε αυτή την περίπτωση τις ελαφρότερες.

∆. Οι συνετοί εκπαιδευτικοί Η κατηγορία αυτή των εκπαιδευτικών παρουσιάζει περισσότερο τα χαρακτηριστικά εκείνων που αργότερα ονοµάστηκαν «γεννηµένοι παιδαγωγοί». Πρόκειται µάλλον για τα χαρισµατικά άτοµα µε τη λεπτή διαίσθηση που εµπιστεύονται τα παιδιά και µέσα από αυτή τη σχέση τα οδηγούν στη δηµιουργία. Κινούνται από ένα βαθύ κοινωνικό αίσθηµα και από την αγάπη για τις πνευµατικές τις οποίες και επιθυµούν να µεταλαµπαδεύσουν στους νέους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s