ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Ο άφρων σχετικισμός και η ανεπίγνωστη ακηδία των συνηθισμένων ανθρώπων της εποχής μας, ως προς την αξιολόγηση των ποιοτήτων των ηχητικών αλληλουχιών (μουσική) αποτελούν τα πιο αντιπροσωπευτικά γνωρίσματα που αποκαλύπτουν σ’ όλη την αποκρουστική του υπόσταση τον ΥΠΑΝΘΡΩΠΟ.

Τα γνωρίσματα αυτά γίνονται άμεσα αντιληπτά από την ευκολία -με την οποία θεωρείται απολύτως φυσιολογικό, αναμενόμενο και αποδεκτό για κάποιον “διαπρεπή”- να απολαμβάνει “σκυλάδικα” και να ξεφαντώνει με τσιφτετέλια, ή την άνεση με την οποία μπορούν να σεβαστούν και να δεχτούν ως «αξιόλογο καλλιτέχνη» έναν μουσικό ο οποίος, επί παραδείγματι, είναι ταυτοχρόνως ένας άξεστος γύφτος ή ένας διεστραμμένος κίναιδος.

Επίσης, η πλέον διαδεδομένη άποψη των μαζανθρώπων που συμπυκνώνει την επιδερμικότητα της θεωρήσεως τους και την εγγενή τους τύφλωση είναι η εξής : “εγώ, δεν είμαι απόλυτος, είμαι ανοικτός στις επιλογές μου, γι’ αυτό και ακούω όλα τα είδη μουσικής”.

Η παραπάνω διαδεδομένη δήλωση δεν αποτελεί παρά το αποκορύφωμα της κοινής ευτέλειας. Ευθεία αποδοχή ψυχικής ανισορροπίας και νοσηρότητας , ένα είδος διχασμού και ιδιοτύπου σχιζοφρένειας ως προς την λειτουργία της αισθητικής αποτιμήσεως της πραγματικότητος.

Στην Ελληνική αγορά, τοπικό είδος μουσικής υποκουλτούρας που ενδημεί συνιστούν τα αναρίθμητα “έργα” αθιγγάνων που φέρουν εμφανώς την αισθητική Αραβικών, Πακιστανικών και λοιπών μεσανατολικών τραγουδιών που όλα τους πατούν στο υπόβαθρο ανατολίτικων (Αραβικών, κυρίως) μουσικών δρόμων (αμανέδες ,τσιφτετέλια, ζεϊμπέκικα, κλπ). Αυτά, πολλές φορές, «εμπλουτίζονται» με νεγροειδείς ρυθμούς, ως στοιχείο “εκμοντερνισμού” τους.

Οι πιθηκάνθρωποι που κερδοσκοπούν έχουν καταφέρει να διαστρέψουν το μουσικό αισθητήριο τόσο, ώστε να εθίσουν ολοκληρωτικώς τους νεοέλληνες, συντονίζοντας τους με τα νεγροειδή και γυφτοειδή “άσματα”, δημιουργώντας ένα είδος ψυχικής εξαρτήσεως.

Έτσι, αν και αυτά τα άθλια “τραγούδια” έχουν προγραμματισμένη διάρκεια ζωής με ημερομηνία λήξεως ολίγων εβδομάδων, το πολύ μίας «σαιζόν», εν τούτοις, αναπαράγονται συνεχώς και έχουν καταστεί μια ανυπόφορη μάστιγα.

Έχουν καταστεί μια κατάρα που επικαλύπτει τα πάντα και εμποτίζει τους πάντας, κατάρα εκ της οποίας είναι περίπου αδύνατον να γλυτώσει και να λυτρωθεί κανείς σ’αυτή την χώρα, αφού, οι οριενταλικοί και αφρικανικοί γρυλλισμοί βοούν πανταχόθεν, εν είδει κατακλυσμό.

Από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, έως τα καφενεία και από τα εστιατόρια και τις αίθουσες αναμονής μέχρι τα στρατόπεδα και τα σχολεία, στους γάμους, τις γιορτές, τα πανηγύρια – παντού.

Μέχρι μίαν εποχή, αυτή η υποκουλτούρα έπληττε, κυρίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των πόλεων. Τώρα, πλέον, έχει μολύνει και τις παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες της υπαίθρου, όπως και όλα τα κοινωνικά στρώματα, αδιακρίτως, ακόμη και τους θεωρούμενους ως “μορφωμένους”.

Έτσι, ακόμα και αυτοί αποδεικνύονται εσωτερικά κενοί και σάπιοι και δείχνουν ότι η επιφανειακή μόρφωση όταν δεν συνοδεύεται από εσωτερική ανάπτυξη αποτελεί απατηλό επίχρισμα σοβαροφανείας και μόνον, που παραλλάσσει ελεεινές καρικατούρες ανθρώπων.

Εκτός από τα γυφτοτράγουδα και την τούρκο-disco του συρμού , υπάρχουν και κάποια πιο ήπια είδη της θεωρούμενης “νέο-ελληνικής” “μουσικής” π.χ “ελαφρολαϊκα”, “έντεχνα λαϊκά” ρεμπέτικα κ.λ.π.

Σε αυτά τα μουσικά είδη, ανάμεικτα με αλλότρια μουσικά στοιχεία, διακρίνονται ενίοτε και κάποια στοιχεία ποιότητος. Έτσι εξηγείται ότι παρουσιάζουν μια σχετική αντοχή στον χρόνο.

Κάποια από αυτά παραμένουν σεβαστά επί χρόνια, ωρισμένα δε και επί δεκαετίες. Είδη μουσικής, με ανάλογα χαρακτηριστικά και ανάλογη αντοχή στον χρόνο παρατηρούνται και στην ξένη μουσική σκηνή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s