ΠΕΡΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΩΝ

Περι τραγουδιστριών, τι να πρωτοπεί κανείς. Λέω να αφήσω στην άκρη το σκυλοτράγουδο της τραγουδιάρας και να πιάσω το άλλο… Αυτό το “ποιοτικό” – θεατρινίστικο της σύγχρονης κουλτουριάρας, που βγαίνει στη σκηνή με το κεφάλι στραβωμένο και το καταθλιπτικό βλέμμα, με τον κιθαρίστα από πίσω της να ιδρώνει για ένα ακόρντο, φορώντας την μόδα του τσαλακωμένου και με την κιθάρα στα γόνατα και ξαφνικά ενώ τραγουδάει στο Ηρώδειο εμφανίζεται από το πουθενά μια επιτροπή βλαμμένων – αποτυχημένων παραγωγών να λένε «Μπράβο χρυσή μου! Μου άρεσες, σε βρίσκω πολύ ροκ σήμερα αλλά να προσέχεις τις ψηλές σου….»

Η αρχή γίνεται όταν όλες μετά από τις σπουδές τους στο Ωδείο ξαφνικά θα τραγουδήσουν ένα jazz -blues με μαγκιά καταπιεσμένης νέγρας , δηλώνοντας ότι «μετά από χρόνια σκληρής μελέτης κλασικού ρεπερτορίου επιτέλους βρήκα τον εαυτό μου» Αλλά στην συνέχεια ξεφεύγει σε ξελαρύγγιασμα του στυλ της Whitney Houston ή στην ερωτοκλάψα της Mariah Carey. Τώρα μπήκε και η Adele στη συνταγή. Είναι λοιπόν σαν να ζητάς από έναν νέο ηθοποιό να σου παίξει μια σκηνή από κάποιο έργο και αυτός να υποδύεται τον Al Pacino σε Χολυγουντιανή ταινία, που βρίζει κάποιον κάτω από τα κτήρια της Ν. Υόρκης.

Ένας ολόκληρος πλανήτης μιλάει με καραμέλα στο στόμα και ρεύεται κόκα κόλα με αναθυμιάσεις χοληστερίνης, ξεριζώνοντας τις ρίζες της κάθε χώρας του και αντιγράφοντας μια άλλη. Έτσι και στο τραγούδι. Οι υποψήφιες τραγουδίστριες αντιγράφουν αυτές που αντιγράφουν το μπασταρδεμένο νέγρικο στυλ της Αμερικής με το γνωστό ξεψύχισμα στο τέλος κάθε νότας, που αν και για μένα τουλάχιστον είναι κλισέ, δεν παύει να αντιπροσωπεύει μία συγκεκριμένη κουλτούρα μιας συγκεκριμένης χώρας, που στο κάτω κάτω πλέον δεν έχει να δώσει κάτι παραπάνω από ξελαρύγγιασμα, εγωπάθεια, ετερόφωτη λάμψη και τροφή για τα talent show της τηλεόρασης που ακόμα δεν έχετε καταλάβει ότι πρόκειται για soft πορνό και τίποτα άλλο.

Εν πάση περίπτωση περι τραγουδιστριών, αγαπητές μου….. αν θέλετε ντε και σώνει να τραγουδήσετε να θυμάστε ότι είστε σε μια χώρα που έχει παράδοση στο τραγούδι. Ακούστε και λίγο Νταντωνάκη, Καγιαλόγλου, Μούσχουρη, Βάνου, Δημητριάδη, Γιαννάτου….. Έξι ονόματα, που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, και θα σας κάνουν να ανακαλύψετε και άλλες εξίσου μεγάλες φωνές και από άλλες χώρες…. Και προς Θεού μην ταυτίζεστε με καμία. Απλά “ταξιδεύοντας” …. βρίσκεις τον εαυτό σου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΙΔΗΣ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s